Περί Steve Jobs

[lx1842]

Διαβάζοντας για την Apple και τα εργοστάσια της στην Κίνα, θυμήθηκα και κάτι άλλο που είχα διαβάσει παλιότερα

Οι εποχές που η τεχνολογία άξιζε κάτι, οι εποχές που οι μηχανικοί αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά της βιομηχανίας, έχουν περάσει. Το μόνο που μετράει σήμερα είναι το μάρκετιγκ. Το να κατέχεις πολλά προσωπικά δεδομένα από τα πρόβατα που θέλεις να ελέγξεις.

Δεκάδες μικροτραυματισμοί σημειώθηκαν από συνωστισμό στο Πεκίνο, όταν αλλόφρονες κινέζοι πελάτες τσαλαπάτησαν αλλήλους προκειμένου να μπορέσουν να αγοράσουν το καινούργιο κινητό της Apple. Μιάς εταιρείας με πασίγνωστη και μακροχρόνια παράδοση στην - κρυφή και πολλάκις παράνομη - εκμετάλλευση των προσωπικών δεδομένων των πελατών της. Τουλάχιστον οι κινέζοι θα μπορούσαν να είναι πιό ευαίσθητοι σε θέματα ασφάλειας προσωπικών δεδομένων. Αλλά που περίσσεψε μυαλό γιά να το βρουν οι κινέζοι;
Πόσο μάλλον, που τα 2/3 των εφαρμογών γιά το συγκεκριμένο γκατζετάκι είναι απαγορευμένα στην Κίνα. Είναι που είναι άχρηστο σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο, γιά έναν κινέζο είναι τρις-άχρηστο.

Το πλήρες κείμενο, πολύ ενδιαφέρον, βρίσκεται στο blog του Jolly Roger

ΥΓ:Δεν είναι απάντηση σε κάποιο συγκεκριμμένο post ούτε θέση υπέρ ή κατά της Apple

[airetikos]

Ξέρει κανείς τι άνθρωπος ήταν ο alexander graham bell ;

Αμα μάθεις τί άνθρωπος ήταν ο Νεύτωνας θα δεις ότι ανθρωπος με επιστήμονας συνήθως καμία σχέση.

[paktomenos]

Αρχικά αυτό για τους δήθεν ανεξάρτητους "αγανακτισμένους" φοιτητές, αν και διαφωνώ σε 1-2 σημεία.

Τώρα για τον "άγιο" των 2-3 τελευταίων μερών, τoν Jobs (ή Steve όπως αρέσκονται να τον αποκαλούν τα groupies του που απλά τον έχουν σε εικόνα στο ipod τους).

Ο Steve λοιπόν ήταν σίγουρα ένας πανέξυπνος άνθρωπος, πολύ καλός και "δημιουργικός επιχειρηματίας" και ένας ικανός manager.Μέχρι εκεί όμως.Πανέξυπνος ήταν και ο Ταρζάν.Δημιουργικός, με την βαριά έννοια του όρου ήταν ο Πικάσο,ο Αινστάιν ή ο χ,y φιλόσοφος.Ο steve απλά εκμεταλλεύτηκε άριστα την ήδη προϋπάρχουσα γνώση.Το γυροσκόπιο χρησιμοποιείται εδώ και ένα αιώνα στα αεροπλάνα και δεν ξέρω εγώ που αλλού.Ο όλος φετιχισμός με τα ipod και η συνεπαγόμενη λατρεία του "δημιουργού" τους έχει να κάνει με το γεγονός ότι έχει δώσει την δυνατότητα να βάζεις σε μια συσκευή ένα σωρό από άχρηστες εφαρμογές που μπροστά στις ικανότητες του playstation 1 (για να μην πω το SNES) δεν πιάνουν μια.
Επίσης το να βάζεις με οποιαδήποτε θετική ταμπέλα έναν επιχειρηματία όπως βάζεις σε έναν καλλιτέχνη, επιστήμονα ή φιλόσοφο είναι επιεικώς γελοίο.Μπορώ να πω πολλά για το θέμα, και ίσως αξίζει, αλλά πέρυσι δεν είδα κανένα να κάνει fun clubs στο facebook για τον θάνατο του Αξελού.Ούτε για τον Baruch Blumberg που πέθανε προ καιρού.Όποιος δεν μπορεί (μάλλον δεν θέλει) να δει πως η apple και συγκεκριμένα ο jobs κατάφερε να γίνει apple και jobs αντίστοιχα, καλύτερα να μην μιλά.(δείτε την εικόνα που έβαλα στο funny pictures)

[stalin]

Αρχικά αυτό για τους δήθεν ανεξάρτητους "αγανακτισμένους" φοιτητές, αν και διαφωνώ σε 1-2 σημεία.

Τώρα για τον "άγιο" των 2-3 τελευταίων μερών, τoν Jobs (ή Steve όπως αρέσκονται να τον αποκαλούν τα groupies του που απλά τον έχουν σε εικόνα στο ipod τους).

Ο Steve λοιπόν ήταν σίγουρα ένας πανέξυπνος άνθρωπος, πολύ καλός και "δημιουργικός επιχειρηματίας" και ένας ικανός manager.Μέχρι εκεί όμως.Πανέξυπνος ήταν και ο Ταρζάν.Δημιουργικός, με την βαριά έννοια του όρου ήταν ο Πικάσο,ο Αινστάιν ή ο χ,y φιλόσοφος.Ο steve απλά εκμεταλλεύτηκε άριστα την ήδη προϋπάρχουσα γνώση.Το γυροσκόπιο χρησιμοποιείται εδώ και ένα αιώνα στα αεροπλάνα και δεν ξέρω εγώ που αλλού.Ο όλος φετιχισμός με τα ipod και η συνεπαγόμενη λατρεία του "δημιουργού" τους έχει να κάνει με το γεγονός ότι έχει δώσει την δυνατότητα να βάζεις σε μια συσκευή ένα σωρό από άχρηστες εφαρμογές που μπροστά στις ικανότητες του playstation 1 (για να μην πω το SNES) δεν πιάνουν μια.
Επίσης το να βάζεις με οποιαδήποτε θετική ταμπέλα έναν επιχειρηματία όπως βάζεις σε έναν καλλιτέχνη, επιστήμονα ή φιλόσοφο είναι επιεικώς γελοίο.Μπορώ να πω πολλά για το θέμα, και ίσως αξίζει, αλλά πέρυσι δεν είδα κανένα να κάνει fun clubs στο facebook για τον θάνατο του Αξελού.Ούτε για τον Baruch Blumberg που πέθανε προ καιρού.Όποιος δεν μπορεί (μάλλον δεν θέλει) να δει πως η apple και συγκεκριμένα ο jobs κατάφερε να γίνει apple και jobs αντίστοιχα, καλύτερα να μην μιλά.(δείτε την εικόνα που έβαλα στο funny pictures)

Ήδη υπάρχουσα γνώση είναι το πρώτο λειτουργικό σύστημα που είχε γραφικό περιβάλλον και χρησιμοποιούσε ποντίκι αντί για σκέτο πληκτρολόγιο και γραμμή εντολών;;;
Το playstation 1 ζυγίζει 100 φορές το ipod, έχει Χ10 διαστάσεις, θέλει τηλεόραση και δεν έχει μνήμη. Τι συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια;
Δεν θα τρελαθούμε κιόλας που πέθανε αλλά μιλάμε για ιδιοφυΐα με απίστευτες ικανότητες...

[paktomenos]

Αυτό κατάλαβες από αυτά που είπα?Δεν πέφτω από τα σύννεφα..Ίσως αυτό θα ήθελες να καταλάβεις.

Υ.Γ-Ιδιοφυΐα?hoooly shit!!!!

[stalin]

....................Ο steve απλά εκμεταλλεύτηκε άριστα την ήδη προϋπάρχουσα γνώση.)..........

Ναι αυτό κατάλαβα, γιατί όπως βλέπεις αυτό είπες.

[+blueoystercult+]

Καταλαβαινω την λυπη σας που πεθανε ενα ειδωλο του καπιταλισμου,αλλα ετσι ειναι η ζωη.Θα ακολουθησουν και αλλοι,οπως ειναι φυσικο.

[Καμένος]

Ήδη υπάρχουσα γνώση είναι το πρώτο λειτουργικό σύστημα που είχε γραφικό περιβάλλον και χρησιμοποιούσε ποντίκι αντί για σκέτο πληκτρολόγιο και γραμμή εντολών;;;
Το playstation 1 ζυγίζει 100 φορές το ipod, έχει Χ10 διαστάσεις, θέλει τηλεόραση και δεν έχει μνήμη. Τι συγκρίνεις μήλα με πορτοκάλια;

η xerox ηταν η πρωτη που ανεπτυξε γραφικο περιβαλλον.
ps1-ipad, καμια 15αρια χρονια διαφορα...

Τελος παντων, ηταν - δεν ειναι ιδιοφυια, δημιουργικος κτλ, απο τη στιγμη που εκμεταλλευοταν την εργασια των αλλων και αποσπουσε την υπεραξια της σε τετοιο βαθμο που οι εργαζομενοι αυτοκτονουσαν, ετσι ωστε να κερδιζε ο jobs εκατονταδες δισεκατομμυριων κι οχι δεκαδες, ναι, ηταν ενας αλητης και τιποτα παραπανω.
κατα τ' αλλα με καλυψαν οι paktomenos, kavourdista-amugdala κ +blueoystercult+.

[apo7]

Τον στιβ τζομπς ουτε του ειχα καμια συμπαθεια, ουτε μ'ενδιεφεραν τα διαφορα γκατζετακια του, αλλα πιστευω οτι η επιθεση που δεχεται τωρα ειναι αδικη. Γιατι στο κατω κατω δεν αιχαλωτησε αυτος μερικους κινεζους και τους εβαλε να δουλευουν στις συνθηκες που δουλευουν με μισθους πεινας. Στην Κινα ετσι δουλευαν και πριν την αππλ, ετσι θα δουλευουν και μετα απο αυτην. Αυτη ειναι η κατασταση, κι ειτε ο τζομπς ασχολειτο ειτε οχι η κατασταση δε θα αλλαζε. Και δεν ειναι μονο η αππλ, χιλιες δυο μεγαλες εταιρειες εχουν εργοστασια στην κινα και στην ινδια με εφαμιλες πολυτελειες, κι οποιος διαλεγει να χτισει εργοστασια σε χωρες με εργασιακα δικαιωματα απλα βγαινει εκτος συναγωνισμου. Ακομα και στην Ελλαδα, η ροη των φτηνων "κινεζικων" ριχνει την καταναλωση των ελληνικων(αυτων που παρασκευαζονται στην Ελλαδα).
Την εργασιακη κατασταση ο Τζομπς την βρηκε ηδη ετσι, οποτε δεν μπορουμε να τον κατηγορησουμε γι'αυτην. Αν καποιος φταιει ειναι η ιδια η Κινα που επιτρεπει (ή μαλλον αναγκαζει) τους πολιτες της να ζουν ετσι. Και επισης φταινε και οι δυτικες χωρες, που επιτρεπουν την εισροη τετοιων κινεζικων προϊοντων, τα οποια συν της αλλης λογω του μικρου τους κοστους βγαζουν απ'το παιχνιδι τα αντιστοιχα ιθαγενη.

[Καμένος]

Συμφωνω στο οτι ευθυνονται και αυτοι που λες (και οι καταναλωτες, εμεις, στον βαθμο που μας αναλογει, οταν υπαρχει η δυνατοτητα επιλογης) αλλα και καθε εταιρια που πραττει αναλογως... Επισης, το να βγει η apple εκτος ανταγωνισμου δεν μου φαινεται ρεαλιστικο. το οτι θα μειωνονταν τα κερδη τους ναι, αλλα και παλι τα κερδη θα ηταν υπερογκα.

Το «Occupy Wall Street» δίνει τέλος στα άλλοθι του καπιταλισμού

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=3326
Spoiler: showΟι ΗΠΑ μπορούν καλύτερα από τον εταιρικό καπιταλισμό. Ας είναι αυτή η ιδέα και η συζήτηση που τούτο το ανανεωμένο κίνημα θα αναλάβει να διεξαγάγει. Κάνοντάς το, θα προσφέρει ένα τεράστιο δώρο στις ΗΠΑ και στον κόσμο

Του Ρίτσαρντ Γουλφ

Το «Καταλαμβάνουμε τη Wall Street» έχει ήδη περάσει τις συνηθισμένες πρόωρες «καταιγίδες». Τα κυρίαρχα μέσα αγνόησαν τη διαμαρτυρία, αλλά αυτό δεν μπόρεσε να τη σταματήσει. Οι παρτιζάνοι της ανισότητας την κορόιδεψαν, ούτε αυτό όμως μπόρεσε να τη σταματήσει. Οι αστυνομικοί υπάλληλοι του καθεστώτος αντέδρασαν υπερβολικά, όμως και αυτό απέτυχε να την ανακόψει – αντίθετα, έριξε λάδι στη φωτιά. Εκατομμύρια άνθρωποι που παρακολουθούσαν είπαν: «Ουάου!». Και τώρα ακόμα περισσότεροι οργανώνουν τοπικές, παράλληλες διαδηλώσεις από τη Βοστώνη ως το Σαν Φρανσίσκο και σε πολλά άλλα μέρη στο ενδιάμεσο.

Επιτρέψτε μου να προτείνω στους καταληψίες να αγνοήσουν τις συνηθισμένες επικρίσεις που αντιμετωπίζουν ισχυρά κοινωνικά κινήματα στις πιο πρώιμες φάσεις τους. Ναι, θα μπορούσατε να είστε καλύτερα οργανωμένοι, με πιο προσηλωμένους στόχους, με πιο ξεκάθαρες προτεραιότητες. Όλα αυτά είναι μεν αληθή, αλλά αυτή τη στιγμή είναι άσχετα. Το κλειδί είναι το εξής: αν θέλουμε ένα μαζικό και βαθιά ριζωμένο κοινωνικό κίνημα από τα αριστερά να ξανααναδυθεί και να μετασχηματίσει τις ΗΠΑ, πρέπει να καλωσορίσουμε πολλά διαφορετικά ρεύματα, ανάγκες, επιθυμίες, στόχους, ενέργειες, ενθουσιασμούς που εμπνέουν και στηρίζουν τα κοινωνικά κινήματα. Τώρα είναι η ώρα να τα προσκαλέσουμε, να τα καλωσορίσουμε και να τα συγκεντρώσουμε – με όλη τους την αφθονία και όλη τους τη σύγχυση.

Το επόμενο βήμα –και δεν είμαστε ακόμα εκεί– είναι να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα και εκείνο τον οργανισμό που θα το εφαρμόσει. Είναι καλό να μιλάμε γι΄ αυτό τώρα, να προτείνουμε, να συζητάμε και να διαφωνούμε. Είναι, όμως, ανόητο και αυτοκαταστροφικό να θυσιάσουμε την πολύπλευρη ανάπτυξη του κινήματος –που τώρα βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μας– για χάρη του προγράμματος και της οργάνωσης. Η ιστορία της Αριστεράς στις ΗΠΑ έχει στα σκουπίδια της πολλά τέτοια προγράμματα και οργανώσεις χωρίς ένα μαζίκό κίνημα πίσω ή στον πυρήνα τους.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, σε μια προσπάθεια να τιμήσω και να συμβάλω σε αυτό το ιστορικό κίνημα, να προτείνω μια ακόμα διάσταση, ένα επιπλέον στοιχείο στην ατζένα για την κοινωνική αλλαγή. Για να πετύχουμε τους στόχους αυτού του ανανεωμένου κινήματος, πρέπει επιτέλους να αλλάξουμε την οργάνωση της παραγωγής που διατηρεί και αναπαράγει την ανισότητα και την αδικία. Χρειάζεται να αντικαταστήσουμε την αποτυχημένη δομή των επιχειρήσεων, που τώρα φέρνουν κέρδη σε τόσο λίγους, μολύνουν το περιβάλλον απ΄ το οποίο όλοι εξαρτόμαστε και διαφθείρουν το πολιτικό μας σύστημα.

Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στα χρηματιστήρια και στα συμβούλια των διευθυντών. Η ικανότητα παραγωγής των αγαθών και των υπηρεσιών που χρειαζόμαστε θα έπρεπε να ανήκει στον καθένα – ακριβώς όπως ο αέρας, το νερό, η υγειονομική περίθαλψη και η ασφάλεια, από τα οποία εξαρτόμαστε εξίσου. Χρειάζεται να φέρουμε τη δημοκρατία στις επιχειρήσεις μας. Οι εργαζόμενοι εντός και οι κοινότητες γύρω από τις επιχειρήσεις μπορούν και πρέπει να διαμορφώνουν συλλογικά το πώς οργανώνεται η δουλειά, τι παράγεται και πώς χρησιμοποιούμε τους καρπούς των συλλογικών μας προσπαθειών.

Αν πιστεύουμε πως η δημοκρατία είναι ο καλύτερος τρόπος να κυβερνάμε τις κοινότητές μας, έτσι πρέπει να κυβερνάμε και τους τόπους όπου δουλεύουμε. Η δημοκρατία στην εργασία είναι ένας στόχος που μπορεί να βοηθήσει να οικοδομηθεί αυτό το κίνημα.

Όλοι ξέρουμε πως μια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση θα προκαλέσει κραυγές για «σοσιαλισμό» από τις συνήθεις, προβλέψιμες πλευρές. Η κουρασμένη αυτή ρητορική επιζεί ακόμα, μολονότι εδώ και καιρό ο Ψυχρός Πόλεμος που την ενορχήστρωσε ξεθωριάζει από τη μνήμη, όσο γρήγορα εξαφανίζεται και το κοινό για μια τέτοια ρητορική. Στις ΗΠΑ έχουμε καθυστερήσει πολύ μια αυθεντική συζήτηση για το παρόν οικονομικό σύστημα. Ο καπιταλισμός έχει το «ελευθέρας» για πάρα πολύ καιρό.

Είμαστε περήφανοι που επερωτούμε, προκαλούμε, κριτικάρουμε και συζητάμε τον υγειονομικό, εκπαιδευτικό, στρατιωτικό, συγκοινωνιακό και άλλους βασικούς κοινωνικούς θεσμούς. Αμφισβητούμε το κατά πόσο οι παρούσες δομές και λειτουργίες υπηρετούν τις ανάγκες μας. Κάνουμε προσπάθειες ώστε να λειτουργούν καλύτερα. Και έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Παρ΄ όλα αυτά, εδώ και δεκαετίες έχουμε αποτύχει να επερωτήσουμε, να προκαλέσουμε, να κριτικάρουμε και να συζητήσουμε με τον ίδιο τρόπο για το οικονομικό μας σύστημα: τον καπιταλισμό. Εξαιτίας ενός ταμπού πο προστάτευε τον καπιταλισμό, το να τον επευφημούμε και να τον γιορτάζουμε έγινε υποχρεωτικό. Η κριτική και οι ερωτήσεις απαγορεύτηκαν ως αιρετικές, άπιστες ή και κάτι χειρότερο. Πίσω από αυτό το προστατευτικό ταμπού, ο καπιταλισμός εκφυλίστηκε σε μια αναποτελεσματική μηχανή παραγωγής ανισοτήτων και κρίσεων, μια κοινωνική καταστροφή που τώρα όλοι φορτωνόμαστε.

Ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα - και η ανεργία, η έλλειψη στέγης, η ανασφάλεια και η λιτότητα που τώρα επιβάλλει παντού είναι το κόστος που πληρώνουμε. Έχουμε τους ανθρώπους, τις ικανότητες και τα εργαλεία να για παράγουμε τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειαζόμαστε ώστε μια δίκαιη κοινωνία να ευημερήσει. Χρειάζεται απλά να οργανώσουμε διαφορετικά τις παραγωγικές μας μονάδες, να πάμε πέρα από το καπιταλιστικό σύστημα που δεν υπηρετεί πλέον τις ανάγκες μας.

Η ανθρωπότητα έμαθε να ζει χωρίς βασιλιάδες, αυτοκράτορες και αφεντικά σκλάβων. Βρήκαμε το δρόμο μας προς μια δημοκρατική εναλλακτική λύση, όσο μερικό και ανολοκλήρωτο κι αν παραμένει το δημοκρατικό εγχείρημα. Μπορούμε να φέρουμε δημοκρατία στις επιχειρήσεις μας, μετασχηματίζοντάς τες σε συνεταιρικές ιδιοκτησίες που θα λειτουργούν και θα διοικούνται από δημοκρατικές συνελεύσεις, συντιθέμενες από όλους όσοι δουλεύουν σε αυτές και από όλους τους κατοίκους των κοινοτήτων που έχουν σχέσεις αλληλεξάρτησης με αυτές.

Ας τελειώσω με ένα σλόγκαν: «Οι ΗΠΑ μπορούν καλύτερα από τον εταιρικό καπιταλισμό». Ας είναι αυτή η ιδέα και η συζήτηση που τούτο το ανανεωμένο κίνημα θα αναλάβει να διεξαγάγει. Κάνοντάς το, θα προσφέρει ένα τεράστιο δώρο στις ΗΠΑ και στον κόσμο. Θα διαρρήξει τα ταμπού, υποβάλλοντας επιτέλους τον καπιταλισμό στην κριτική και τις αντιρρήσεις που είχε παρακάμψει για πάρα πολυ καιρό - και με ένα τεράστιο κόστος για όλους μας.

Ο Ρίτσαρντ Γουλφ συμμετείχε σε ένα ολοήμερο εργαστήριο στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας του Occupy Wall Street, στο Zuccotti Park της Νέας Υόρκης, την Τρίτη 4 Οκτώβρη. Το άρθρο είναι βασισμένο στην παρέμβασή του εκεί.


Πηγή: Guardian
Μετάφραση: Ντίνα Τζουβάλα