MQN.gr

Έχοντας αποφοιτήσει εδώ και πολλά χρόνια από τη σχολή, που και που με πιάνει μια μελαγχολία.
Έτσι και σήμερα, βράδυ Κυριακής, χαζεύοντας στο internet πριν πέσω για ύπνο γιατί αύριο έχει πάλι πρωινό ξύπνημα λόγω δουλειάς, είπα να δω τι παίζει στο παλιό καλό MQN. Βλέποντας αυτό το thread πραγματικά λυπήθηκα βαθιά. Σαν να μαθαίνεις πως ...πέθανε ένα παλιός φίλος που έχεις χρόνια να δεις (μακάβριο αλλά κάπως έτσι μου φάνηκε).
Δυστυχώς όμως, όπως και στο μακάβριο παράδειγμά μου, υπάρχουν κάποιες φορές που δεν μπορείς να κάνεις τίποτα απ' το να αποδεχθείς το αναπόφευκτο.
Πραγματικά κρίμα.

Πέθανε...ή κοιμάται σαν τον Μάμρα μέχρι να ξυπνήσει ξανά. Εδώ και πολλά χρόνια η φάση υπολειτουργεί. Κάποιοι δεν θεωρούμε ότι απλά υπολειτουργεί το φόρουμ, αλλά ότι υπολειτουργούν οι άνθρωποι που μπορεί να το κράταγαν ζωντανό, η φάση ολόκληρη, πέρα από το φόρουμ, είναι πρόβλημα καθολικό.

Σίγουρα μέσα στα χρόνια ο τρόπος επικοινωνίας έχει αλλάξει. Πιο σύντομα μυνήματα, επικοινωνία σε εφαρμογές που τρέχουν καλύτερα στο κινητό, μεταφορά από πλατφόρμα σε πλατφόρμα (από φόρουμ σε facebook σε ίνστα), άλλαξαν οι προτεραιότητες της κοινότητας (τί συζητάς, πάμε να περάσουμε κανά μάθημα, να πιάσουμε δουλειά), άλλοι κουράστηκαν να φωνάζουν και πολλά άλλα. Και τα μέλη που το έτρεχαν μεγάλωσαν, άλλαξαν, έκαναν και στρατηγικά λάθη πχ όσο αφορά την προέλκυση ενεργών μελών για διαχείριση ή και κοινονικοποιήση και την συνέχεια ή ακόμα και στο θέμα της διαφοροποίησης ή του μετασχηματισμού (πχ κάποιοι έκαναν το φόρουμ τους πλατφόρμα για φροντιστήρια).

Άλλαξε η ανταπόκριση στο φόρουμ γιατί άλλαξε και η κοινωνία. Δεν κατηγορώ αυτούς που το είχαν μόνο για τις σημειώσεις. Έχω βρεθεί στο κυλικείο και έχω ακούσει άσχετους να λένε δίπλα μου ότι άμα δεν ήταν το mqn δεν θα είχαν τελειώσει ποτέ. Εμένα αυτό μου έφτασε και ας μην είχα χρησιμοποιήσει ούτε μία σημείωση από το φόρουμ (όταν το ξεκινήσαμε είχα σχεδόν τελειώσει). Κάποιοι μέσα από το φόρουμ κάναμε φιλίες, κουμπαριές, κάναμε τα πάρτυ μας, την πλάκα μας, παντρευτήκαμε, κάναμε παιδια, ταξίδια, και ξεφτιλίκια. Λεφτά δεν βγαλαμε, κάποιες φορές βάλαμε κιόλας. Και γενικά όσοι ασχοληθήκαμε πιο μέσα, ξέρουμε ότι κάναμε αυτό που γουστάραμε. Όσοι μας πλησίασαν, φοιτητές, καθηγητές, μερακλήδες, φίλοι και εχθροί, άσχετοι, τους χαρήκαμε και δεν τους ξεχνάμε. Μακάρι να είχαμε καταφέρει να γνωρίσουμε ακόμα περισσότερους από κοντά.

Το ότι στεναχωριέστε για το που έχει φτάσει, σημαίνει ότι δεν έγινε άδικα.

Μακάρι την φάση της κοινωνικοποίησης και την δράση κόντρα στη μούχλα να γουστάρουν να την συνεχίσουν και άλλοι. Ή γιατί όχι, να κάνουν κάτι ακόμα καλύτερο. Στο χέρι τους είναι.

Και ίσως...λέω ίσως...κάποια μέρα τα πούμε εκεί έξω...

Άντε και καλή τύχη μάγκες!