Απαντάτε με ερώτηση....plz

[rosebud]

Mηπως εχεις πολυ δικιο συναδελφε Gerber??

[3]

(Παμε ενα παλιο φιλοσοφικο ερωτημα, τ οποιο παιζει ν ειναι τοσο παλιο οσο ο ιδιος ο ανθρωπος)

Γιατι να υπαρχει κατι αντι να μην υπαρχει τιποτα;

(Αν κ προσωπικα εχω δωσει απαντηση αλλη, μια ενδιαφερουσα προσεγγιση υπαρχει στο http://blog.theorein.org/?p=122. Επισης, μην καταφυγετε στη θεολογια, χαλατε το ταξιδι της αναζητησης της λογικης τσαμπα )

[SoundOfSilence]

Γιατί οι συγκυριές να μας καθορίζουν τη ζωή; Γιατί κάτι που εσύ θεωρείς τίποτα, είναι κάτι για μενα; Γιατί ενα τίποτα μπορεί να μας αλλάξει τόσο;

[amfisvitias]

Σκεφτόμαστε όντως τόσο διαφορετικά rosebud? Γιατί διαφοροποιείς αυτά τα είδη μοναξιάς; Δεν γεννιούνται ιδέες και συναισθήματα μέσω της θλίψης; Πολλοί καλλιτέχνες δεν έχουν δημιουργήσει μεγάλα έργα όταν βρίσκονταν σε τέτοια περίοδο μεγάλης θλίψης;
Και η ανάγκη για αποδοχή δεν είναι απαραίτητη για να προστατευτούμε; Αυτό που θέλω να πω, είναι πόσο καλά είναι η ψυχική σου υγεία και για πόσο θα ήταν αν κάθε άτομο στον πλανήτη σε απέρριπτε;
Επίσης, φυσικά και οι άλλοι αποδέχονται την εικόνα μας, μιας και αυτό νομίζουν πως είμαστε (πιστεύω ότι σε μεγάλο βαθμό ισχύει το perception dictates reality), το θέμα είναι ότι και εμείς δεν έχουμε απλώς μία εικόνα για τον ευατό μας; Δεν έχουν υπάρξει στιγμές που ανακάλυψες πως δεν ήσουν ακριβώς αυτός που πίστευες; Γι αυτό δεν γίνεται η συζήτηση τώρα, για το πως θα κάνουμε την εικόνα που έχουμε για τον ευατό μας να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, ώστε έτσι να μπορέσουμε να είμαστε πραγματικά σε ειρήνη με μας;

Όσο για το τελευταίο, ακόμα αναρωτιέμαι, πως μπορείς να το λες και προφανώς να το πιστεύεις αυτό; Θεωρείς ότι αισθάνεσαι το ίδιο να σε απορρίψει κάποιος που δεν σε ξέρει και μπορεί να έχει σχηματίσει μια λανθασμένη πρώτη εντύπωση για το ποιος είσαι με το να κοιτάξει κάποιος βαθιά μέσα σου και να σου πει ότι δεν είσαι αρκετός (αν και παραδέχομαι ότι το πήγα στη χειρότερη μορφή απόρριψης); Μπορείς να το πιστεύεις ακόμα και αν λογικά το άτομο που θα σε ξέρει καλά λογικά θα είναι πολύ σημαντικό για εσένα για να το καταφέρει ενώ το άλλο άτομο θα είναι ουσιαστικά ένας άγνωστος που δε θα έχεις επενδύσει συναισθηματικά;

3, δεν είναι λίγο παράδοξη η ερώτησή σου δεδομένου ότι για να την κάνει κανείς πρέπει να υπάρχει κάτι αντί του τίποτα;

Υ.Γ. Μήπως τώρα με την καινούργια υπογραφή μου μπορώ να απαντάω και χωρίς ερώτηση;

[SoundOfSilence]

Μήπως θα έπρεπε τα δύο είδη μοναξιάς που και εγώ αναγνωρίζω πως υπάρχουν να τα οριοθετήσουμε ως εκούσια και ακούσια και όχι ως δημιουργική ή άγονη; Μήπως η μοναξιά στην οποία μόνοι μας υποβάλαμε τον εαυτό μας, η εκούσια, πιθανώς για μια βαθύτερη προσέγγιση του εγώ μας και με σκοπό την προαναφερθείσα ειρήνη με αυτόν; Οπότε είναι η ακούσια μοναξιά αυτή που μας επιβάλλουν οι καταστάσεις ( ή η απόρριψη αν το θες έτσι ως το χείριστο ενδεχόμενο) και μένουμε μακρυα από αυτους που αγαπάμε, που πραγματικά μας ενδιαφέρουν και που τελικά είναι αυτοί που θα αφήναμε να μας επηρρεάσουν; Μήπως σε μία τέτοια απελπισμένη περίπτωση μοναξιάς, που νιώθεις πως δεν έχεις κανένα να στηριχτείς, αναζητάς την επιβεβαίωση από έναν οποιονδήποτε, απο κάποιον που δεν είναι τίποτα ουσιατικό στη ζωή σου και δεν θα γίνει ποτέ, μόνο και μόνο για να βρεις μία μικρή σανιδούλα και να πάψεις να πατάς στις στάχτες που σε περικυκλώνουν, επειδή ακόμα και το αληθινό εγώ σου είναι τόσο τσακισμένο για να αντισταθεί στον πόνο και να ορθώσει ανάστημα; Μήπως η έμπνευση και η δημιουργία εν τέλει μπορεί να λάβει χώρα και στα δύο είδη μοναξιάς, ως ανωτέρω ορισμένα, μόνο που ο καλλιτέχνεις ή μη έχει άλλους σκοπούς κάθε φορά ( ο ένας ως αναζήτηση, ο άλλος σαν στήριγμα και ελπίδα); Πως τέτοιες ακούσιες δύσκολες περίοδοι μοναξιάς μας βάζουν καλλιτεχνικες αναζητήσεις που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί; Μπορεί πίσω απο όλα αυτά να κρύβεται η θέληση για ζωή και ελπίδα;

[SoundOfSilence]

Μήπως να ρωτήσω κάτι τελευταίο πριν πάω για ύπνο;Μήπως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο εκούσια μοναχικός ως "είμαι μόνος" και ο ακούσια ως "νιώθω μόνος",όπως παλιότερα έχω αναφέρει, τονίζοντας την επιλογή του πρώτου; Υπερτερεί στα αλήθεια ο εκούσια μοναχικός έχοντας το δικαίωμα της επιλογής; Δεν είναι εξίσου επίπονο να χάνεις κάποιους ανθρώπους που σε ενδιαφέρουν ή να περιορίζεις τον χρόνο μαζί τους, ώστε να παλαίψεις για την γνωριμία της εσωτερικής σου αλήθειας, επίσης με κόπο κ επιμονή; Πόσο πονάει η ευθήνη της απόφαση για μια τέτοια ανάγκη;

[amfisvitias]

Μπορώ να συμφωνήσω με αυτή την διαχώριση των ειδών μοναξιάς, αλλά μήπως υπερβάλλεις λιγάκι προς τον πόνο του εκούσια μοναχικού έναντι του ακούσια; Δεν πιστεύεις πως κάποιος μπορεί να γνωρίσει τον εαυτό του χωρίς να απομονώνεται για ώρες κάθε μέρα και μέρες κάθε μήνα, έτσι ώστε να αποξενώσει άτομα που είναι για αυτόν σημαντικά; Αν μπορεί να διαλέξει, τότε δεν θα μπορεί να βρει και μια ισορροπία μεταξύ της κοινωνικής ζωής και μιας προσπάθειας να ανακαλύψεις τον ευατό του; Πόση ώρα κάθε μέρα χρειάζεται κανείς για να αποκωδικοποιήσει τα αισθήματά του, αν αυτή η προσπάθεια είναι συνεχής; Και ίσως είναι πολύ φιλοσοφικό, αλλά δεν θα ήσουν πιο ευτυχισμένη αν ήξερες πως η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι είναι μία που έχεις διαλέξει και μπορείς να αλλάξεις αν θες, πως κατευθύνεις την μοίρα σου αντί να είσαι το έρμαιό της;

Και για να βγούμε λίγο offtopic, μήπως έκανα λάθος πως πρέπει να έχεις ώρες κοινωνικής επαφής και ώρες μοναξιάς για να γνωρίσεις τον ευατό σου; Μήπως αυτό συμβαίνει συνήθως επειδή πρέπει να ψάξεις στις εμπειρίες σου για να βρεις ερωτήματα που πρέπει να απαντήσεις για να ανακαλύψεις ποιος είσαι; Μήπως αυτές τις ερωτήσεις μπορείς να τις κάνεις και σε μια κανονική συζήτηση όπως συμβαίνει εδώ, αλλά οι φιλοσοφικές αναζητήσεις είναι απλά ένα θέμα που δεν συζητιέται αρκετά στην καθημερινή μας ζωή και για αυτό να είχα κάνει αυτό τον διαχωρισμό;

Για να βγούμε περισσότερο offtopic, έχουν τα φιλοσοφικά ερωτήματα τόσο λίγη πέραση που αρέσουν εκτός από μένα μόνο σε σένα και τον rosebud;

Και για να βγούμε τελείως offtopic, μήπως ήταν πολύ κουρασμένος ο brahe όταν έγραφε την υπογραφή του και γι αυτό μπερδεύτηκε και έγραψε δομοστατικός αντί για υδραυλικός;

[venus]

μήπως το να φιλοσοφείς ειναι το επάγγελμα που θα μας ταιριαζε καλύτερα????

η μαλλον πρέπει να υπάρχει τέτοιο επάγγελμα???είναι σωστό η φιλοσοφικές γνώσεις να πιστοποιούνται απο ένα χαρτί??//έχει τόση μεγάλη αξία????

και το οικονομικό μοντέλο που βασίζει την ευτυχία μας στα πράσινα χαρτιά?
η μοναξιά του ανθρώπου είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα?????
και όλα αυτα που συμβαινουν στον κόσμο?

και
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα


(αμβισβητία σόρρυ δεν άντεξα να το διαβάσω όλο...συγκινήθηκα! )

[akis]

Α λέτε για φιλοσοφία ε; Μήπως ο legend περάσει τη φιλοσοφία σ αυτή την εξεταστική; Και μήπως δεν είναι σώφρον να φιλοσοφώ χωρίς το morisson και τη lydia; (να στε καλά όπου κι αν είστε)

[merde_conserve]

Μήπως οφείλω να το περάσω; Μήπως κάποτε πρέπει να τελειώνει το ρημαδιασμένο πρώτο έτος;