MQN.gr

Γιατί, όμως, πρέπει συνέχεια να ταλαιπωρούμαστε??

Μήπως το ποιες / (οι) ταλαιπωρούν ποιους / (ες) είναι απλώς θέμα φοράς - προσήμου, το οποίο εν τέλει καθορίζεται από την αυθαίρετη επιλογή του συστήματος αναφοράς :

Μα ποιος ο λόγος να ταλαιπωρείται οποιοδήποτε μέλος της εξίσωσης? Δεν μπορούν τα πράγματα να γίνουν πιο απλά?

μα για να βγάλεις αποτέλεσμα δεν πρέπει να ταλαιπωρηθείς; δεν νομίζετε οτι η ταλαιπωρία ειναι σχετική και απλά θα μπορουσαν να ειδωθούν και απο αλλη οπτική γωνία; δεν πρεπει πχ ο φοιτητής να δει σαν πρόκληση τις ερωτήσεις του κα8ηγητη και ο καθηγητης σαν δική του να κεντρίσει το φοιτητή και να τον κάνει να κατανοήσει και το δυσκολότερο;

Δε νομίζεις ότι έχουμε ξεπεράσει (πολλές φορές) τα όρια της πρόκλησης και έχουμε φτάσει (και ξεπεράσει!) την ταλαιπωρία?
Εξάλλου, ποιος έβγαλε το (αυταπόδεικτο κατά πολλούς ) συμπέρασμα ότι μόνο αν ταλαιπωρηθούμε θα μάθουμε και θα βγάλουμε συμπέρασμα? Μπορεί ο κόσμος μας να μην είναι όμορφος και αγγελικά πλασμένος, αλλά δεν είναι στο χέρι μας να τον κάνουμε?

Μήπως σε αρκετά μαθήματα οι καθηγητές μας ταλαιπωρούν με τη...βαρεμάρα τους να διδάξουν, και, κατα συνέπεια, με την πτωχή ποιότητα του μαθήματος; Αυτού του είδους η ταλαιπωρία δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή ενός απαιτητικού καθηγητή ο οποίος διδάσκει σωστά;

η ταλαιπωρία δεν έγκειται οτι για να αποκτησεις κάτι πρέπει να κοπιάσεις; θα ήθελες αγγελικά πλασμένο κόσμο που θα περνάς το μάθημα χωρις να διαβαζεις και ουτε καν να παρακολουθείς; και οι καθηγητές δεν θα έπρεπε να κάναν κάτι αλλο αν το μόνο που νιωθουν είναι βαρεμαρα;

Δε νομίζεις ότι ένας σωστός απαιτητικός καθηγητής που διδάσκει σωστά δεν χρειάζεται να σε ταλαιπωρήσει για να σε διδάξει? Γιατί εξισώνουμε τον κόπο με την ταλαιπωρία?
Πάντως, γιατί επικεντρώνεστε στο θέμα των καθηγητών μόνο? Look at the bigger picture...

Μα γιατί να συγχέουμε την ταλαιπωρία που σαν έννοια περιέχει μια βαναυσότητα και μιζέρια, ως αναγκαία προυπόθεση για να πετύχεις υψηλούς στόχους? Μήπως στην Ελλάδα της ανελέτης καφρίλας στον κοινωνικό της ιστό, με τα σακατεμένα από εξετάσεις, πανελλαδικές κ εξεταστικές παιδιά της, και την διαρκή ανασφάλεια, μετέπειτα, των νέων της για εργασία, έχει καταφέρει να εμποτιστεί στο κύτταρο κάθε πολίτη το μικρόβιο της ταλαιπωρίας? Γιατί μοιάζει σα να είμαστε πειραματόζωα σε κάποιο πείραμα-δοκιμή κρατικού συστήματος όπου καταγράφονται οι ανοχές των πολιτών στην ταλαιπωρία που υφίστανται από τις δομές του συστήματος?

γιατι να δείχνεις ανοχή στις δομές του εξεταστικού συστηματος, όταν κοπιάζεις για να μαθεις κάτι; ίσα ίσα δεν δείχνει αντίσταση σε αυτό αν διακατέχεται απο αγνά αισθήματα και όχι τη βαθοθηρία;δεν ειναι αυτονόητο οτι κανενας δεν αρεσκεται στο εξεταστικό σύστημα με τόσο άγχος και ταλαιπωρία, όπως οι πανελλαδικές; ίσως πρέπει να ξαναδηλώσω οτι η ταλαιπωρία μπορεί να είναι σχετική και να την καταλαβαίνει σε άλλο βαθμό ο καθένας; αλλά όλοι δεν θεωρούμε δεδομένο ότι τα κίνητρα μας είναι λάθος όταν και κοιτάμε βαθμούς αντί για γνώσεις;