Μια πρώτη ανάγνωση των χθεσινών από το RedNotebook που με βρίσκει αρκετά σύμφωνο:
Θλιβερό δώρο στην κυβέρνηση. Ένα πρώτο σχόλιο
Μετά την πρωτοφανή επιτυχία της 48ωρης αντιμνημονιακής πολιτικής απεργίας, η ατζέντα αλλάζει. Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό
Δεδομένο 1ο: Ήταν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις που θυμόμαστε τα τελευταία πολλά χρόνια και η πρώτη φορά που, επί δύο συνεχόμενες ημέρες, βγήκε τόσος κόσμος στο δρόμο για να αμφισβητήσει ευθεώς και συνολικά την πολιτική της μνημονιακής εξουσίας.
Δεδομένο 2ο: Ήταν η πρώτη φορά που οι συγκεντρώσεις όλων των πολιτικών χώρων και φορέων του λαϊκού κινήματος συμπορεύτηκαν στον ίδιο χώρο και με παρόμοια συνθηματολογία, παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές αντιλήψεις και πρακτικές στο δρόμο. Να σημειωθεί ότι το ΚΚΕ παρά την «ατσαλένια» και μιλιταριστική αντίληψή του περί της περιφρούρησης(που όμως πάντα είχε), αποδέχτηκε σιωπηρά την επί της ουσίας συμπόρευση με όλο το υπόλοιπο κίνημα, ακόμη και δια της συνθηματολογίας που υιοθέτησε την ώρα της πορείας.
Δεδομένο 3ο: Το κίνημα έχει την εμπειρία να απαντά και να αντιστέκεται στην αστυνομική καταστολή και στο φόβο που δημιουργεί η κυβέρνηση. Έχει όμως και την εμπειρία από τη Marfin για το πού οδηγεί η μιλιταριστική πρόσληψη της πολιτικής σύγκρουσης.
Συμπέρασμα: Μετά την πρωτοφανή επιτυχία της 48ωρης αντιμνημονιακής πολιτικής απεργίας, αντί απόψε να επικρατεί το χτεσινό κλίμα της γενικευμένης απονομιμοποίησης της κυβέρνησης, κλίμα που τις δύο αυτές μέρες ανάγκασε ακόμη και τον ΔΟΛ να μιλά για λαοθάλασσα, αντί η κοινωνία να πανηγυρίζει ως κεκτημένο της το ενιαίο λαϊκό μέτωπο που στήθηκε στο δρόμο, η ατζέντα αλλάζει. Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό.
***
Η πολιτική κριτική σε χώρους και οργανώσεις δεν έχει καμία σχέση με ρίψεις μολότοφ σε άοπλους διαδηλωτές (ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης), επιθέσεις που θέτουν ευθέως και αναντίρρητα τη ζωή των τελευταίων σε κίνδυνο. Η κριτική, ειδικότερα, όψεων της πολιτικής γραμμής και πρακτικής του ΚΚΕ δεν δικαιολογεί ούτε κατά διάνοια τη φονική πλειοδοσία μιλιταρισμού στην οποία επιδόθηκαν σήμερα διάφορες ομάδες διαδηλωτών. Πρόκειται για πλειοδοσία τόσο βαθιά αντικοινωνική, που καταλήγει να μην έχει καμία σχέση όχι μόνο με την αποτελεσματικότητα ως προς τους στόχους της πολιτικής μας δράσης (να ανατραπεί η κυβέρνηση και να στηθεί ένα ενιαίο μέτωπο από τα κάτω), αλλά με οποιοδήποτε απελευθερωτικό ή χειραφετητικό πρόταγμα, όπως και αν το έχει ο καθένας στο κεφάλι του.
Υ.Γ.: Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι υπάρχει νεκρός και μάλιστα έπειτα από αυτό το πρωτοφανές διήμερο για το λαϊκό κίνημα. Η ζωή του Δημήτρη Κοτσαρίδη οπωσδήποτε δεν χωρά σε ένα υστερόγραφο, γι’ αυτό θα θέλαμε να επανέλθουμε στο θέμα μόλις εξακριβωθούν οι συνθήκες που τον οδήγησαν στο θάνατο.
Πηγή:
RedNotebook
Α, και παρακαλώ όποιον μνημονιακό, νεοφιλελεύθερο, δαπίτη, πασόκο θέλει να γράψει γνώμη εδώ πρώτα-πρώτα να κάνει αυτοκριτική...Για να μην έχουμε φαινόμενα Τζέκυλ-Χάιντ!Και γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς χθες η ιστορία γράφτηκε στο δρόμο, στον ίδιο δρόμο όπου εκφράστηκε ξεκάθαρα η εναντίωση στις πολιτικές που ΔΑΠ & ΠΑΣΠ εντολοδοχικά εκτελούν εδώ και δεκαετίες!