Απαντάτε με ερώτηση....plz

[Lost.in.Athens]

Μήπως έχω να διαβάσω κάτι μέρες το συγκεκριμένο topic λόγω μηχανικής κ.α ;

Μήπως παρόλο που σε κάποια θέματα μπορεί να έχουμε διαφορετικές απόψεις σε σχέση με τον κοντινό μας περίγυρο, επιλέγουμε αντί να τις εκφράσουμε, να συμφωνήσουμε με τους άλλους από φόβο μήπως δεν αποδεκτούν το διαφορετικό και έτσι σχηματίσουν κακή γνώμη για μας; Ή ακόμη χειρότερα αυτό λειτουργεί υποσυνείδητα και αποδεχόμαστε και εσωτερικεύουμε γνώμες, θεωρώντας ότι εξαρχής ταυτίζονταν με τις δικές μας;
Άραγε επειδή όντως είμαστε κοινωνικά όντα, επιλέγουμε να θυσιάσουμε ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό και την προσωπικότητά μας, προσαρμοζόμενοι στις συνθήκες που "επιβάλλει" το περιβάλλον, ώστε να γινόμαστε αποδεκτοί από τους άλλους; Μήπως τελικά οι ανθρώπινες σχέσεις συνδέονται στενά με την ιδέα που έχουν οι άλλοι για μας και κυρίως με την πρώτη εντύπωση που θα τους δημιουργήσουμε; Γιατί ανεχόμαστε οι σχέσεις μας με τους άλλους να είναι πολλές φορές τόσο επιφανειακές;

[mpourda]

σε μένα το λές?

[SoundOfSilence]

Μήπως ορίζοντας τον εαυτό μας σύμφωνα με όσα περιμένουν οι άλλοι απο εμάς δείχνουμε μια τεράστια ανασφάλεια για το ατομό μας; Μήπως ακόμα και οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να τους αποκαλύψουμε τον πραγματικό μας εαυτό; Γιατί όταν ανοίγεσαι με ειλικρίνεια σε κάποιον, συχνά αυτός απομακρύνεται; Είναι που δεν αντέχουμε την ειλικρινεια ή την εμπιστοσύνη που μας δείχνουν; Πότε η ένδειξη της εμπιστοσύνης μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε καταπίεση;

[mpourda]

μήπως ο άνθρωπος ψάχνει δικαιολογίες για να μην ανοίγεται?μήπως το να έρθεις πιο κοντά με καποίον έχει απάιτήσεις?μήπως είμαστε όλοι λίγο έγωιστες και θέλουμε μόνο να παίρνουμε?

[tsiou]

Μήπως είναι η ευθύνη του άλλου που μας φοβίζει? Μήπως τρέμουμε στην ιδέα της άρσης των φορτίων άλλων? Μήπως όμως πάλι κάποιες φορές ξεσπάμε και ζητάμε αγωνιωδώς το βάθος που αρνείται να μας δώσει η καθημερινότητα?
Μήπως όποιος φοβάται να πάρει την ευθύνη της ψυχής του άλλου, τα βράδια άδειο μυαλό τον συντροφεύει και δίχως τελευταίες σκέψεις πέφτει και κοιμάται?
Ευχή είναι να μπορείς κάθε βράδυ ήσυχος να κοιμάσαι ή μήπως κατάρα είναι πριν κοιμηθείς λόγους να μη σε παίρνει ο ύπνος να μην έχεις να σκεφτείς?

[mpourda]

μήπως όπως έστρωσες θα κοιμηθείς ή μήπως όπου ακούς πολλά κεράσια αργεί να ξημερώσει?

[SoundOfSilence]

Δεν είναι καλύτερο να νιώθεις κάτι, ακόμα και αν είναι ανησυχία, από το να είσαι κενός; Γιατί φοβόμαστε να πληγωθούμε; Δεν είναι φυσική διαδικασία στη ζωή, όπως στο περπάτημα, να σκονταφτεις καμια φορά, να ανοίγει μια πληγή, αλλά να πρέπει να σηκωθείς μόνος συχνά και να φτάσεις στον προορισμό σου; Μήπως με επηρέασε κάποιος με τις αλληγορίες; Εφόσον γνωρίζουμε την ανυπαρξία της αθανασίας γιατί φοβόμαστε τόσο τον πόνο;

[Lost.in.Athens]

Από τη μία, μήπως όντως δεν θέλουμε να απογοητεύσουμε τους άλλους και την εμπιστοσύνη που μας δείχνουν, διατηρώντας όμως έτσι την εικόνα που έχουν για μας, διαστάζοντας να εκφράσουμε και άλλες πτυχές του χαρακτήρα μας, μήπως αυτές δεν συμφωνούν με την εντύπωση που έχουμε δημιουργήσει; Μήπως με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται όμως και μια ομογενοποίηση, που στερεί το ενδιαφέρον από τις ανθρώπινες σχέσεις;

Από την άλλη, πώς εξηγείται το γεγονός ότι αρκετοί δεν είναι αρκετά εξοικειωμένοι με την ιδέα του συμβιβασμού και έτσι απαιτούν από τους άλλους να έχουν σχεδόν τις ίδιες αντιλήψεις με αυτούς; Άραγε σε αυτήν ακριβώς την απαίτηση οφείλεται και η διάθεση των άλλων να μην εκφράζουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα; Μήπως όμως και η συγκεκριμένη σχέση είναι πλασματική;
Άραγε τι να διαφοροποιεί τη συμπεριφορά μας πάνω σε αυτό το θέμα; Να είναι ο χαρακτήρας μας και το σύστημα αξιών μας ή μήπως οι επιταγές του περιβάλλοντος για κοινωνικότητα (παρόλο που μπορεί να είναι επιφανειακή);

ΥΓ: Να πω ότι αναφέρομαι γενικότερα σχετικά με το σύνολο των ανθρωπίνων σχέσεων και όχι σε συγκεκριμένα πρόσωπα του δικού μου περιβάλλοντος;

ΥΓ2: Μήπως η συγκεκριμένη ρήση της mpourda πρέπει να μείνει στην ιστορία:

μήπως όπως έστρωσες θα κοιμηθείς ή μήπως όπου ακούς πολλά κεράσια αργεί να ξημερώσει?

και όπου λαλούν πολλοί κοκκόροι, κράτα μικρό καλάθι;

[mpourda]

μήπως το έρωτημα είναι πως κάποιος που φοβάται τον πόνο,τον προκάλει?μήπως το ερώτημα δεν είναι γιάτι έμεις νοιώθουμε έτσι απέναντι στους άλλους αλλά γιάτι οι άλλοι απεναντι σε εμάς?μήπως τελίκα έμεις φταίμε για ό,τι μας συμβαίνει?

[mpourda]

μήπως να χαρώ που κάποιος επιτέλους αναγνωρίζει το ταλέντο μου?μήπως να παραμείνω σοβαρή?ή μήπως να αναρωτήθω αν όλος αυτός ο προβληματισμός πηγάζει από τις εκλόγες?