μπορούμε να βάλουμε στο ποτέ χρονική θέση;αν όχι μάλλον δεν είναι δύσκολο να πούμε ότι κάτι θα αλλάξει με ορόσημο μία ημερομηνία;
πάντως δεν θα πρέπει να βάζουμε στόχους επειδή τους θέλουμε και όχι επειδή αλλάζει ο χρόνος;πχ δεν πρέπει να πούμε θα αρχίσω δίαιτα τωρα και όχι με τον καινοριο χρόνο;γιατι ο καινουριος χρόνος να σου επιβάλλει την ανάγκη για δίαιτα;
when the violence causes silence, we must be mistaken
Ο καινούριος χρόνος δεν είναι απλά μία αφορμή για να πάρουμε αποφάσεις που θέλαμε να έχουμε πάρει εδώ και καιρό; Η ιδιαιτερότητα της μέρας, δεν μας δίνει την ικανότητα να ξεφύγουμε από τη ρουτίνα μας και συνεπώς να σταματήσουμε να κάνουμε τις ίδιες ενέργειες, αφήνοντας ίσως έτσι χώρο και για μερικές νέες;
Εξάλλου για να αλλάξουμε κάτι, δεν απαιτείται συνήθως μία απόφαση που χρειάζεται μόλις μια στιγμή για να παρθεί; Βεβαίως, δεδομένου πως δύσκολα αλλάζει ο άνθρωπος, δεν είναι αναγκαίο τα κίνητρα που μας παρακίνησαν να είχαν μία σημαντική διάρκεια για να ακολουθήσουμε την απόφασή μας και όταν τελειώσει ο ενθουσιασμός της στιγμής;
Μα η πείρα δεν έχει δείξει ότι οι στόχοι για τον καινουριο χρόνο σπάνια είναι τοσο ισχυροί που κρατουν;Η έστω στόχοι καθημερινοι και απλοι που είναι και ευκολο να ειπωθούν και να μη γίνουν, όπως η δίαιτα;Υστερα από ψυχολογική άποψη δεν είναι καλό να θέτεις τέτοιους στόχους καταρχήν για να μπορέσεις να προσεγγίσεις αυτό που πάντα έχεις αλλά δεν το καταφέρνεις και δευτερευόντως βέβαια για να ελπίσεις ότι κάτι καινουριο θα αλλάξει στο νέο χρόνο;
Η ελπίδα, τα όνειρα και οι στόχοι δεν είναι καλό να τίθενται ακόμα και αν εν τέλει δεν επιοτευχθούν, γιατί πολύ απλά μας θέτουν σε μια κίνηση, σε μία ενεργητικότητα και μας βοηθούν να βαδίζουμε μπροστα;Αν απογοητευόμασταν και λέγαμε τίποτα δεν μπορεί να γίνει, τότε δεν είναι σαν να προκαθορίζουμε το παιχνίδι;Οπότε γιατί να μην θέτουμε τους στόχους μας και να προσπαθούμε όσο γίνεται περισσότερο να βελτιώσουμε ότι είναι δυνατό;
when the violence causes silence, we must be mistaken
Μήπως παρόλο που πρέπει να θέτουμε στόχους, είναι επικίνδυνο να τους θέτουμε χωρίς να νιώθουμε παρακινημένοι, απλώς για να το κάνουμε; Αν θέτουμε συνεχώς στόχους που μέσα μας ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε, τότε δεν κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε να παρατάμε τους στόχους μας, μέχρι που να μην μας επηρεάζει καθόλου το να εγκαταλείψουμε ένα στόχο; Και άμα συμβεί αυτό, δεν κινδυνεύουν όλοι μας οι στόχοι, ακόμα και αυτοί που ίσως αλλιώς να κρατάγαμε;
Μήπως αυτό που πρέπει τελικά να κάνουμε είναι να εμπιστευτούμε το ενστικτό μας και να προχωρήσουμε ακολουθώντας το; Εξάλλου όση σκέψη και αν ρίξουμε, πάντα δεν υπάρχει ο κίνδυνος του πόνου και της απογοήτευσης; Συνεπώς το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, δεν είναι αφού αποφασίσουμε τι είναι σημαντικό και τι αξίζει για εμάς, να το κυνηγήσουμε παρά τους όποιους κινδύνους; Στο τέλος το μοναδικό που μπορούμε να κάνουμε δεν είναι να παλέψουμε, προσπαθώντας να απολαμβάνουμε τις νίκες μας και να σηκωνόμαστε μετά από τις αποτυχίες μας;